Jak się za coś biorę, to raczej marne szanse, że skończę. No chyba, że ktoś mnie będzie po łbie tłukł, żebym skończyła.

• Długo mnie nie było, wiele się zmieniło. Z rzeczy ważniejszych: urządziłam babski wieczór na którym było bardzo miło, ale
• tego samego dnia mój cudowny laptop zakończył swój żywot, wpakowane w niego 130 zł, nie przyniosły rezultatów
• poczułam magię świąt z PKP, a także odwiedziłam Łódź
• wyjechałam w Beskidy i tam spędziłam wspaniały czas, ale z bardzo nędznym sylwestrem
• skończyłam piąty semestr moich wspaniałych studiów
• urodziła mi się bratanica! Zosia jest cudowna

Sesja poprawkowa i przyjazd Eruna przede mną. A no i jeszcze konfrontacja z moją panią promotor, od której muszę uzyskać wpis z seminarium, nie mając napisanej nawet pierwszej strony licencjatu.

Czy tu może pomóc trzymanie kciuków?

Mam wielką ochotę bezczelnie odpowiedzieć: Chujowo. Mam ochotę wydrzeć się na kogoś, uderzyć. Mam ochotę wybiec w las i nie wracać. Mam ochotę wypijać jednego jabola za drugim nie myśląc o konsekwencjach. Mam ochotę powoli wlec się wzgłuż torów, zastanawiając się co zrobię gdy nadjedzie pociąg. Mam ochotę pozbyć się mózgu i przełączyć się na tryb bezmyślnego sima w stuprocentowo sterowanej grze.

Bo ja tym simem nie umiem zarządzać. Nie potrafię go niczego nauczyć, niczego zrobić. Bezmyślnie zaspakajam swoje potrzeby fizjologiczne nawet nie czując, że mądry pan Maslow wymyślił coś poza dnem mojej piramidy.

Myślę o tasakach. O tym co kiedyś tam o sobie napisałam. Dziś sama się czuję jak nędzny trupek z pustyni Korath. Wyssana przez dziwną siłę w głębokim leju.

Czasami mi się poprawia. To wcale nie jest tak, że ze mną jest tak kompletnie beznadziejnie. Co to to nie. Tylko jak mi się poprawia, to wcale nie mam ochoty tu nic pisać – czyli co? Ostatni miesiąc wygląda nieźle…

Ale czasem nadchodzi wieczór. Dokładnie taki jak ten, kiedy kilka głupich min, tekstów, zachowań wyprowadza mnie z równowagi. A wtedy chowam się tu. Próbuję coś pisać, często potem usuwam. Nie ma co Was katować. Chyba już wystarczy, że katuję siebie, a swoją obecnością moje najbliższe realne otoczenie.

Czy potrafiłabym się jeszcze modlić?

I znów mnie walnęło. Chyba powoli robię się nienormalna. I trochę ciepła to wy tym przypadku za mało.

Nie. Nie martwcie się. Absolutnie nie o to mi chodzi. O co chodzi sama nie wiem, ale z pewnością nie o to by zmartwienia przerzucać jeszcze na kogokolwiek. Chociaż pomodlić się możecie. To nigdy nie zaszkodzi…

Gdy cieknących łez nie da już się ukryć pod rozpuszczonymi włosami, zawsze można czmychnąć do łazienki. Zwłaszcza podczas okresu. Można wejść do wanny, odkręcić wodę i szumem prysznica zagłuszyć szloch. Facetów odstrasza świadomość, że jeśli wejdzie może zobaczyć pode mną kałużę krwi. Więc jestem bezpieczna. A kiedy wyjdzie z domu bez słowa mogę pójść po kieliszek i nalać sobie czerwonego wina. Potem kolejny, a potem to już pewnie przyniosę butelkę, by nie musieć chodzić co chwilę. I ukojenie przychodzi. Nie takie jak bym chciała, ale przychodzi.

To bardzo dziwne uczucie – zdawać sobie sprawę jak bardzo się w ciągu ostatnich lat zmieniałam. Nie ma wątpienia, że na gorsze. Mój umysł działa coraz wolniej, beznadziejnie cofam się w języku polskim, co chwilę brakuje mi prostego słowa. Jąkam się, mówię niepoprawnie. Niegdyś najlepsza przyjaciółka – dziś już nawet z Ewą nie mam o czym porozmawiać, bo o psie już słuchać nie mogę. Nikogo nowego do siebie nie dopuszczam. Kiedyś świetna uczennica, dziś oblałam poprawkę wrześniową i nawet nie mam motywacji by uczyć się do kolejnego terminu. Kiedyś świetna dziewczyna, potem nawet narzeczona, dzisiaj nawet wolę nie mówić.

I cały czas mam ten idiotyczny nieprawdziwy uśmiech na twarzy. To jest chyba moje głupie wołanie o pomoc. O trochę miłości, akceptacji. Nie wiem dlaczego jestem tak beznadziejna. Nie wiem skąd mi się to wzięło. Wiem, że jestem jak osioł w ramionach smoczycy, który mówi Weź Ty mnie tak nie naciskaj, bo się w sobie zamknę. Ja już się chyba zamknęłam. I żałuję, że P. to przeczyta. Że zacznie się nade mną użalać. I może sobie coś istotnego uświadomi.

Nie umiem być dobrą żoną. I nie umiem spełniać Twoich oczekiwań.

I przepraszam.

Całe życie byłam wygrana. Nigdy za wysoko, ale zawsze na tyle by to spokojnie móc uznawać za sukces. Mieszkanie rodziców zawalają teczki z moimi wszelakimi dyplomami, świadectwa z czerwonym paskiem, jest nawet puchar, który dostałam za wygraną w konkursie wiedzy samorządowej. Konkursy recytatorskie, ekologiczne, teologiczne, matematyczne, literackie, plastyczne… Sama nie wiem co jeszcze.

Moje życie harcerskie też było pasmem sukcesów – może nie tak prędko jak bym tego chciała, ale ostatecznie osiągałam swoje zamierzenia, chyba zawsze zbyt małym kosztem. Ba! Nawet na festiwalach muzycznych ludzie doceniali to czego ja w sobie niepotrafiłam usłyszeć.

Pamiętam sytuację w liceum, której nie byłam w stanie pojąć. Ogłoszono konkurs wiedzy o patronie szkoły, a mnie któraś z nauczycielek wepchnęła mnie tam totalnie na siłę. Nie miałam ochoty tam być więc olałam kompletnie przygotowania. Żeby tylko nie upokorzyć się kompletnie wieczór przed konkursem poczytałam chwilę, co wujek Google ma do powiedzenia w sprawie eMsi Skłodowskiej. Przyznali mi pierwsze miejsce. Myślałam, że się załamię. Aż tak się nie przygotować do konkursu to jeszcze mi się nie zdarzyło. Zwłaszcza, że widziałam dziewczyny, które ryły kilka dni specjalnie na tą okazję.

Przyzwyczaiłam się do sukceców, na które nie zasługuję.

W te wakacje dostałam już dwa porządne kopy w dupę. Nie kopniaczki. Solidne kopy niosące za sobą porażkę jak stąd do Chin. W poniedziałek czeka mnie trzecia. A ja zamiast spróbować się zmotywować działam kompletnie odwrotnie. Chowam się w mysiej dziurze i siedzę z nadzieją, że mnie tu nikt nie dojrzy. Nie spyta – jak konferencja? Jak poprawka? Jak egzamin na prawo jazdy?

Ostatni czas, jest dla mnie czasem obrywania po dupie. A ja czuję się przez to tak zemotywowana jak nigdy. I nie chcę podnieść wysoko głowy. Nie wiem czy już nie umiem, czy wstydzę się, że z wysoko podniesioną brodą znów upokarzająco dostanę po łbie – jak nigdy wcześniej.

Postanowiłam absolutnie nie wnikać w psychologiczne aspekty, czy sprawdzone historie, a tylko przemyśleć to co naprawdę czuję w tej kwestii. Odkrywanie siebie nie jest proste. A zwłaszcza gdy chodzi o coś, co sami uważamy za słabość.

Tak mam słabość na punkcie Legendy. Nawet nie tyle samej gry, co do mojego mroczno-żuczkowo-robaczkowego klanu. Banda różnorodnych głównie dorosłych i poważnych ludzi, którzy w większości akceptują to jaka jestem. Bo jakoś nie uznaję zasady w internecie możesz być tym kim chcesz.  Popaść w rozdwojenie jaźni? W imię czego się pytam?

Uwielbiam to, że nie muszę się starać, pięknie ubierać czy malować. Nie muszę być grzeczna, ani uszczęśliwiać kogoś na siłę. Nie muszę być delikatna. Kolega Adam mnie wkurza, to napiszę to koledze Adamowi. Mam ochotę cudownej Kobiecie napisać, że jest bossska niczym Szeara to zrobię to! Jest z kim pożartować, z czego się pośmiać, jest kogo o radę spytać i o pomoc poprosić.

Znalazłam swoją niszę. Swój kącik, gdzie czuję się dobrze i gdzie ktoś zawsze będzie za mną tęsknił. Gdzie zawsze znajdzie się rozmówca. Który zareaguje na mój podły humor. Pocieszy, albo milcząco napije się ze mną kawy, bądź urodzinowego piwa. I zaakceptuje mnie.

Dziękuję robaczki, za to że jesteście.

Do wszystkich pozostałych: Wybaczcie notkę dedykowaną wyłącznie klanowi, ale należy im się. U mnie spokój przed burzą. Moja wiedza na temat VBM wcale się nie zwiększa, a ja jeszcze nie wpadam w panikę. Ciekawe, kiedy zacznę. Poprawka jutro wieczorem.

Teraz jest chwila dla mnie. Zmieniam płytę. Na Floydowe Wish you were here jednak nie mam ochoty. Nieśpiesznie przeglądam płytotekę. Musicale? Folk? Nie. Kilka historii na ten sam temat się nada. Już od pierwszych dzwięków wyję na głos razem z Anią. Uwielbiam ją za to jak jest kobieca. Od dawna szukam tego w sobie i nie mogę znaleźć.

Stop. Kawa doszła. Wracam do kuchni. Tym razem krok jest już sprężysty, ruchy sprawniejsze. Aromat niczym w reklamie rozchodzi się po całym domu. W czym by tu wpić? Mhm… Pawła nowy czarny kubek będzie najodpowiedniejszy. No nic. Umyję zanim wróci i nikt się nie dowie. Wlewam całą kawę. Miód… Gdzie jest miód? Nie ma. Źle. Wsypuję cukier na oko i mieszam. Posypuję cynamonem i zalewam do pełna mlekiem. Zimnym. Ciepłe zmienia smak. Bita śmietana… Też nie ma. No to rytuał mi się całkiem posypał. Być zła czy nie?

Biorę kawę w obie dłonie i próbuję…

Idealna. Więc złościć się nie będę. Teraz jest chwila dla mnie. Głos Ani powoli sączy się z głośnika…

Nie! Nie wezmę brzoskwini! Brzoskwinia się w ogóle nie nadaje do poprawiania humoru! Nie wyciągnie mnie z dołka, w który wpadłam tradycyjnie na początku września. Głupia bezczynność tak na mnie idiotycznie działa. I to nawet nie chodzi o to, że nie mam nic do zrobienia. Wręcz przeciwnie. Wrześniowa poprawka zbliża się wielkimi krokami, a tydzień później czeka mnie najgorsze. To od czego uciekałam już ponad pół roku i od czego uciec nie zdołałam. Egzamin na prawo jazdy.

Wiem, jestem głupia. Bo kogóż innego przerażałby fakt, że ma podejść do egzaminu, którego przecież nawet nie musi zdać?! Jestem głupia, ale też okropnie zestresowana. No i stres połączony z bezczynnością, okraszony szczyptą wrześniowej pogody zrobił ze mną to.

Zwrot jesienna deprecha jest okropecznie oklepany. Ale też całkiem smutnie prawdziwy. Mimo to znalazłam sposób. Może mnie nie wyciągnał, ale sprawił, że codzienność jest znośniejsza. Sprawiłam sobie nowy kubek. Przepiękny i duży. I dzisiaj przy pomocy herbaty z cytryną spełnia moje małe marzonko.